Podstawowy kerygmat katolicki jest sercem chrześcijańskiego orędzia, najważniejszą prawdą, którą Kościół głosi człowiekowi od dwóch tysięcy lat. Nie jest on jedynie zbiorem zasad moralnych, systemem religijnych nakazów i zakazów ani filozoficzną teorią wyjaśniającą sens ludzkiego istnienia. Kerygmat jest przede wszystkim radosną nowiną o tym, że Bóg kocha człowieka, że człowiek przez grzech oddalił się od Boga, że Jezus Chrystus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie otworzył ludzkości drogę do zbawienia oraz że każdy człowiek jest zaproszony do przyjęcia tej łaski przez wiarę, nawrócenie i życie w Duchu Świętym. Jest to orędzie skierowane nie tylko do osób niewierzących lub dopiero poznających chrześcijaństwo, lecz również do ludzi ochrzczonych, praktykujących katolików, a nawet tych, którzy od wielu lat prowadzą intensywne życie religijne. Kerygmat przypomina bowiem o fundamencie całego życia chrześcijańskiego: Bóg pierwszy wychodzi do człowieka ze swoją miłością, a człowiek jest wezwany, aby na tę miłość odpowiedzieć.
Punktem wyjścia kerygmatu jest prawda, że Bóg istnieje, jest Stwórcą wszystkiego, co istnieje, i nie pozostaje obojętny wobec stworzonego przez siebie świata. Bóg nie jest bezosobową siłą kosmiczną, abstrakcyjną zasadą filozoficzną ani odległym władcą, który stworzył wszechświat, a następnie pozostawił go samemu sobie. Bóg objawiony w Piśmie Świętym jest Bogiem żywym, osobowym, rozumnym i wolnym, który zna swoje stworzenie, podtrzymuje je w istnieniu i kieruje ku ostatecznemu spełnieniu. Jego najgłębszą tajemnicę wyraża zdanie z Pierwszego Listu św. Jana: „Bóg jest miłością” (1 J 4,8). Nie oznacza to jedynie, że Bóg posiada miłość jako jedną ze swoich cech albo że od czasu do czasu okazuje człowiekowi życzliwość. Oznacza to, że miłość należy do samej istoty Boga. W świetle objawienia chrześcijańskiego Bóg jest odwieczną komunią trzech Osób: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Ojciec odwiecznie rodzi Syna, a Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna jako osobowa Miłość. Bóg nie potrzebował stworzyć człowieka, aby mieć kogo kochać, ponieważ w samym życiu Trójcy Przenajświętszej istnieje doskonała, nieskończona komunia miłości. Stworzenie świata i człowieka nie było więc wynikiem Bożej samotności, konieczności ani braku, lecz całkowicie wolnym darem Jego dobroci.
Każdy człowiek istnieje dlatego, że Bóg zechciał obdarzyć go istnieniem. Z perspektywy wiary katolickiej ludzkie życie nie jest pozbawionym sensu epizodem w historii materii ani przypadkowym zjawiskiem, którego wartość kończy się wraz ze śmiercią biologiczną. Człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boga, o czym mówi Księga Rodzaju. Posiada rozum, wolną wolę, zdolność poznawania prawdy, zdolność miłowania oraz duchową, nieśmiertelną duszę. Jest jednością ciała i duszy, a nie duszą przypadkowo uwięzioną w ciele. Cała osoba ludzka, zarówno w wymiarze cielesnym, jak i duchowym, posiada godność wynikającą ze stworzenia przez Boga. Godność ta nie zależy od zdrowia, sprawności, inteligencji, majątku, pozycji społecznej, wyglądu, osiągnięć ani opinii innych ludzi. Człowiek starszy, chory, niepełnosprawny, samotny, ubogi czy odrzucony przez społeczeństwo pozostaje tak samo wartościowy w oczach Boga jak człowiek młody, zdrowy, bogaty i odnoszący sukcesy. Miłość Stwórcy nie jest nagrodą za ludzkie osiągnięcia. Jest pierwotnym darem, który poprzedza wszelkie zasługi.
Pierwsza i najważniejsza prawda kerygmatu brzmi zatem: Bóg cię kocha. Kocha cię nie dlatego, że jesteś doskonały, ale dlatego, że jesteś Jego stworzeniem, osobą powołaną do uczestnictwa w Jego życiu. Zna twoją historię, twoje radości i rozczarowania, twoje pragnienia, słabości, grzechy i cierpienia. Zna to, czego nie potrafisz wyrazić słowami, oraz to, czego nie rozumiesz jeszcze w samym sobie. Jego miłość nie oznacza aprobaty dla każdego ludzkiego postępowania, ponieważ Bóg, będąc nieskończenie dobry, sprzeciwia się złu, które niszczy człowieka. Oznacza natomiast, że nawet grzech nie sprawia, iż Bóg przestaje pragnąć zbawienia grzesznika. Bóg nie kocha człowieka dopiero wówczas, gdy ten staje się święty. Przeciwnie, człowiek może stawać się święty właśnie dlatego, że Bóg pierwszy go umiłował i udziela mu swojej łaski.
Ta prawda jest szczególnie ważna dla ludzi, którzy przez całe życie doświadczali odrzucenia, niesprawiedliwości, upokorzenia lub braku miłości. Ludzkie relacje bywają kruche i warunkowe. Człowiek może zostać opuszczony przez przyjaciół, zdradzony przez bliskich, niezrozumiany przez otoczenie, a nawet dojść do przekonania, że jego życie nie ma żadnej wartości. Tymczasem chrześcijaństwo głosi, że istnieje miłość głębsza niż wszystkie ludzkie uczucia i trwalsza niż wszelkie ziemskie więzi. Jest nią miłość Boga, który nie zapomina o człowieku. Prorok Izajasz przekazuje obraz tej miłości, mówiąc, że nawet gdyby matka zapomniała o swoim dziecku, Bóg nie zapomni o swoim ludzie. Jest to obraz niezwykłej wierności, którą Bóg okazuje pomimo ludzkiej niewierności.
Bóg stworzył człowieka nie tylko po to, aby ten przez kilkadziesiąt lat żył na ziemi, pracował, zakładał rodzinę, doświadczał przyjemności i cierpienia, a następnie umarł. Ostatecznym celem człowieka jest sam Bóg. Człowiek został powołany do poznawania Boga, miłowania Go i uczestnictwa w Jego wiecznym szczęściu. Katechizm Kościoła Katolickiego naucza, że Bóg stworzył człowieka, aby uczynić go uczestnikiem swojego szczęśliwego życia. Oznacza to, że w ludzkiej naturze istnieje głębokie ukierunkowanie ku prawdzie, dobru, miłości i szczęściu, które w pełni może zaspokoić jedynie Bóg. Człowiek może odnaleźć wiele autentycznych dóbr w świecie stworzonym: rodzinę, przyjaźń, piękno przyrody, wiedzę, twórczość, pracę i odpoczynek. Żadne z tych dóbr nie jest jednak absolutne. Wszystkie są ograniczone i przemijające. Nawet największe ziemskie szczęście nie usuwa całkowicie ludzkiego pragnienia wieczności. Święty Augustyn wyraził tę prawdę w swoich „Wyznaniach”, pisząc, że ludzkie serce pozostaje niespokojne, dopóki nie spocznie w Bogu.
Drugą zasadniczą prawdą kerygmatu jest jednak dramatyczna rzeczywistość grzechu. Chociaż człowiek został stworzony przez Boga z miłości i powołany do komunii z Nim, historia ludzkości naznaczona jest buntem przeciwko Stwórcy. Księga Rodzaju przedstawia tę prawdę w opowiadaniu o upadku pierwszych rodziców. Adam i Ewa, kuszeni przez węża, okazują nieposłuszeństwo Bogu, pragnąc decydować o dobru i złu niezależnie od Niego. Wydarzenie to wyraża podstawową prawdę teologiczną: człowiek, obdarzony wolnością, może nadużyć otrzymanego daru i odwrócić się od swojego Stwórcy. Istotą grzechu jest właśnie takie odwrócenie się od Boga, nieuporządkowane postawienie własnej woli ponad Jego wolą oraz poszukiwanie szczęścia w sposób sprzeczny z prawdą o człowieku i z Bożym zamysłem miłości.
Według wiary katolickiej grzech pierworodny pozostawił trwałe konsekwencje w ludzkiej kondycji. Człowiek utracił pierwotny stan świętości i sprawiedliwości, a natura ludzka została zraniona, choć nie została całkowicie zniszczona. Ludzki rozum może błądzić, wola jest osłabiona, uczucia i pragnienia podlegają nieuporządkowaniu, a człowiek doświadcza cierpienia, przemijania i śmierci. Kościół podkreśla jednak, że grzech pierworodny nie jest osobistą winą każdego rodzącego się dziecka. Jest stanem odziedziczonego braku pierwotnej świętości, a nie świadomym czynem nowo narodzonego człowieka. Chrzest usuwa grzech pierworodny i udziela życia łaski, choć pozostają w człowieku niektóre skutki zranienia natury, między innymi skłonność do grzechu, określana mianem pożądliwości.
Grzech nie jest jedynie naruszeniem abstrakcyjnego przepisu religijnego. Jest rzeczywistym złem moralnym, które narusza relację człowieka z Bogiem, z innymi ludźmi i z samym sobą. Każdy grzech stanowi w pewien sposób odmowę miłości. Kłamstwo niszczy zaufanie, pycha oddala od pokory i prawdy, chciwość podporządkowuje człowieka dobrom materialnym, nienawiść zatruwa relacje, niesprawiedliwość krzywdzi bliźnich, a egoizm zamyka człowieka na potrzeby innych. Najpoważniejszą postacią grzechu osobistego jest grzech śmiertelny, który, jeśli zostaje popełniony w materii poważnej, z pełną świadomością i całkowitą dobrowolnością, powoduje utratę łaski uświęcającej i zerwanie komunii miłości z Bogiem. Grzech powszedni nie niszczy tej komunii, ale ją osłabia i utrudnia duchowy rozwój. Kościół przypomina przy tym, że odpowiedzialność moralna człowieka może być ograniczona przez niewiedzę, silny lęk, przymus, zaburzenia psychiczne oraz inne czynniki osłabiające świadomość lub swobodę decyzji.
Aby zrozumieć kerygmat, trzeba uświadomić sobie, że człowiek nie jest w stanie zbawić samego siebie wyłącznie własnymi siłami. Może podejmować wysiłki moralne, rozwijać cnoty, zdobywać wiedzę, tworzyć prawo, budować sprawiedliwe społeczeństwo i pomagać potrzebującym. Są to działania dobre i często konieczne. Żadne z nich nie może jednak samo przez się usunąć grzechu i przywrócić człowiekowi nadprzyrodzonej komunii z Bogiem. Zbawienie nie jest produktem ludzkiej samodoskonalenia ani nagrodą, którą można sobie kupić odpowiednio dużą liczbą dobrych uczynków. Jest przede wszystkim darmowym darem Bożej łaski, którą człowiek może przyjąć i z którą może współpracować.
Święty Paweł w Liście do Rzymian stwierdza, że wszyscy zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej, a usprawiedliwienie otrzymują darmo, z łaski Boga, przez odkupienie w Jezusie Chrystusie. W tych słowach zawarte jest zarówno rozpoznanie dramatycznej sytuacji człowieka, jak i zapowiedź rozwiązania, którego sam człowiek nie potrafiłby osiągnąć. Gdyby kerygmat kończył się jedynie na stwierdzeniu ludzkiej grzeszności, byłby orędziem rozpaczy. Chrześcijaństwo nie zatrzymuje się jednak na grzechu, ponieważ jego centrum nie stanowi zło człowieka, lecz miłość Boga silniejsza od grzechu.
Trzecią, centralną prawdą kerygmatu jest Jezus Chrystus, Syn Boży, który stał się człowiekiem, umarł za nasze grzechy i zmartwychwstał dla naszego zbawienia. Jest to samo serce chrześcijaństwa. Bóg nie ograniczył się do przesyłania ludzkości kolejnych pouczeń moralnych ani do przedstawienia człowiekowi wymagań, których spełnienie miałoby zapewnić mu zbawienie. Poszedł nieskończenie dalej. Odwieczny Syn Boży, druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, przyjął ludzką naturę w łonie Maryi Dziewicy za sprawą Ducha Świętego i stał się prawdziwym człowiekiem, nie przestając być prawdziwym Bogiem.
W Jezusie Chrystusie Bóg wszedł w ludzką historię w sposób jedyny i niepowtarzalny. Narodził się jako bezbronne dziecko, dorastał w rodzinie, pracował, doświadczał zmęczenia, głodu, pragnienia, smutku, przyjaźni i cierpienia. Poznał ludzkie życie nie tylko z perspektywy wszechwiedzącego Stwórcy, ale również przez autentyczne doświadczenie ludzkiej natury. Jednocześnie pozostał bez grzechu. Jego ziemskie życie objawia, jaki naprawdę jest Bóg i do jakiej pełni człowieczeństwa człowiek został powołany. Jezus nie jest jedynie wyjątkowym nauczycielem moralności, prorokiem czy założycielem religijnego ruchu. Jest wcielonym Synem Bożym, jedynym Zbawicielem świata i Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi.
Publiczna działalność Jezusa była nieustannym objawianiem miłości Ojca. Chrystus głosił nadejście królestwa Bożego, wzywał do nawrócenia, uzdrawiał chorych, przebaczał grzesznikom, wypędzał złe duchy, karmił głodnych i przywracał nadzieję ludziom odrzuconym. Szczególną uwagę poświęcał ubogim, cierpiącym, pogardzanym oraz tym, których społeczeństwo uznawało za niegodnych Bożej łaski. Spotykał się z celnikami i grzesznikami, rozmawiał z ludźmi marginalizowanymi i ukazywał, że Boże miłosierdzie jest dostępne dla każdego, kto otwiera się na nawrócenie. Nie usprawiedliwiał grzechu, ale nie utożsamiał grzesznika z jego winą. Człowiek, nawet bardzo pogrążony w złu, pozostawał dla Niego osobą zdolną do przemiany pod wpływem łaski.
Jednym z najpiękniejszych obrazów tego miłosierdzia jest przypowieść o synu marnotrawnym, a właściwie o miłosiernym ojcu. Młodszy syn odchodzi z rodzinnego domu, trwoni majątek i doprowadza się do upokarzającej nędzy. Kiedy decyduje się powrócić, nie spodziewa się już odzyskania dawnej godności. Pragnie jedynie zostać przyjęty jako najemnik. Ojciec jednak dostrzega go z daleka, wychodzi mu naprzeciw, obejmuje go i przywraca mu miejsce w rodzinie. Przypowieść ukazuje, że Bóg nie czeka na nawracającego się człowieka wyłącznie jako surowy sędzia, gotowy wypomnieć mu wszystkie przewinienia. Jest Ojcem, który pragnie odzyskać utracone dziecko. Boże miłosierdzie nie unieważnia potrzeby nawrócenia, ale właśnie umożliwia człowiekowi powrót.
Najpełniejszym objawieniem tej miłości jest jednak męka i śmierć Jezusa Chrystusa na krzyżu. Wydarzenie Golgoty nie jest jedynie tragiczną historią niewinnie skazanego człowieka. W świetle wiary katolickiej jest zbawczym wydarzeniem, w którym wcielony Syn Boży z miłości do Ojca i do ludzkości dobrowolnie ofiarowuje swoje życie za grzeszników. Jezus, choć całkowicie niewinny, przyjmuje cierpienie i śmierć jako konsekwencje ludzkiego zła, aby przez doskonałe posłuszeństwo i miłość dokonać dzieła odkupienia. Nie oznacza to, że Ojciec przestał kochać Syna albo że potrzebował zadawania cierpienia niewinnemu, aby móc przebaczyć ludziom. Ojciec i Syn działają w jedności zbawczej miłości. To sam Bóg, w osobie wcielonego Syna, przyjmuje na siebie ciężar ludzkiego grzechu i otwiera człowiekowi drogę pojednania.
Krzyż ukazuje jednocześnie niezwykłą powagę grzechu i niepojętą wielkość Bożego miłosierdzia. Grzech jest tak poważnym złem, że jego przezwyciężenie wymagało zbawczego dzieła Chrystusa. Miłość Boga jest natomiast tak wielka, że Syn Boży dobrowolnie oddał za nas życie. Święty Paweł pisze, że Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, iż Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami. Nie dopiero wtedy, gdy ludzkość stała się godna zbawienia, nie wtedy, gdy człowiek naprawił wszystkie swoje błędy, ale właśnie w sytuacji jego grzeszności Bóg podjął dzieło odkupienia.
Każdy człowiek może odnieść tę prawdę do własnego życia. Jezus Chrystus umarł nie tylko za abstrakcyjnie rozumianą ludzkość, lecz za wszystkich ludzi i dla zbawienia każdego człowieka. Dlatego wierzący może z wdzięcznością wyznać, że Chrystus umiłował także jego i oddał za niego samego siebie. Jest to prawda, która powinna przemieniać sposób, w jaki człowiek patrzy na własną przeszłość, słabości i winy. Żaden popełniony grzech nie jest większy od Bożego miłosierdzia rozumianego jako moc zdolna przebaczyć grzesznikowi, który przyjmuje łaskę nawrócenia. Człowiek nie powinien jednak traktować tego miłosierdzia jako usprawiedliwienia świadomego trwania w złu. Autentyczne przyjęcie przebaczenia łączy się z pragnieniem przemiany życia.
Śmierć Jezusa nie była jednak końcem Jego misji. Trzeciego dnia Chrystus prawdziwie zmartwychwstał. Zmartwychwstanie nie oznacza jedynie, że pamięć o Jezusie przetrwała w sercach uczniów, że Jego nauczanie nadal inspiruje ludzi albo że Jego duchowa obecność symbolicznie pokonała śmierć. Kościół głosi rzeczywiste, historycznie zakorzenione i zarazem przekraczające zwykły porządek natury zmartwychwstanie Jezusa, którego ciało zostało przemienione i uwielbione. Pusty grób i spotkania uczniów ze Zmartwychwstałym należą do świadectw, na których opiera się apostolska wiara. Zmartwychwstały Chrystus nie powrócił po prostu do wcześniejszego, śmiertelnego życia, jak człowiek przywrócony do życia biologicznego. Wszedł w nowy, chwalebny sposób istnienia, nad którym śmierć nie ma już władzy.
Zmartwychwstanie jest Bożym potwierdzeniem osoby i misji Jezusa oraz zwycięstwem nad grzechem i śmiercią. Gdyby Chrystus jedynie umarł na krzyżu, chrześcijaństwo pozostałoby historią wielkiej miłości zakończonej ludzką tragedią. Ponieważ jednak zmartwychwstał, Jego ofiara objawia się jako skuteczne dzieło zbawienia, a śmierć przestaje być ostatecznym horyzontem ludzkiego istnienia. Święty Paweł podkreśla, że jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, próżna jest nasza wiara. Wiara chrześcijańska nie opiera się zatem wyłącznie na etycznych ideałach Jezusa, lecz na przekonaniu, że On rzeczywiście żyje i działa jako zmartwychwstały Pan.
Dla człowieka świadomość zmartwychwstania Chrystusa jest źródłem nadziei, której nie mogą dać żadne czysto ziemskie obietnice. Śmierć pozostaje bolesnym doświadczeniem rozdzielenia, a cierpienie i żałoba nie znikają automatycznie pod wpływem religijnej wiary. Chrześcijanin może jednak patrzeć na śmierć w świetle zwycięstwa Chrystusa. Kościół naucza, że dusza ludzka nie ulega unicestwieniu wraz ze śmiercią ciała, a ostatecznym przeznaczeniem człowieka zbawionego jest nie tylko nieśmiertelność duszy, ale również zmartwychwstanie ciała i pełnia życia w odnowionym stworzeniu. Chrystus, który sam przeszedł przez śmierć i zmartwychwstał, otworzył przed ludzkością możliwość życia wiecznego. Nie jest to jedynie nieskończone przedłużenie ziemskiej egzystencji, lecz udział w życiu samego Boga, wolny od grzechu, śmierci i wszelkiego zła.
Czwartą zasadniczą prawdą kerygmatu jest wezwanie do osobistej odpowiedzi na zbawcze dzieło Chrystusa. Bóg stworzył człowieka jako istotę wolną i nie narzuca mu swojej miłości przemocą. Łaska Boża uprzedza ludzką decyzję, uzdalnia do wiary i porusza serce, ale człowiek jest powołany do dobrowolnej współpracy z tą łaską. Dlatego Jezus rozpoczyna swoje publiczne nauczanie wezwaniem do nawrócenia i wiary w Ewangelię. Nie wystarczy jedynie wiedzieć, że Bóg istnieje, że Jezus umarł na krzyżu i że Kościół głosi Jego zmartwychwstanie. Człowiek jest wezwany, aby przyjąć te prawdy wiarą, zaufać Chrystusowi i pozwolić, by Jego nauka oraz łaska rzeczywiście kształtowały codzienne życie.
Wiara w rozumieniu katolickim nie polega wyłącznie na intelektualnym uznaniu określonych twierdzeń religijnych. Jest osobową odpowiedzią człowieka na objawiającego się Boga. Obejmuje przyjęcie prawdy objawionej, zaufanie Bożej dobroci oraz powierzenie własnego życia Chrystusowi. Wiara nie wyklucza rozumu, lecz prowadzi go ku rzeczywistości przekraczającej możliwości samego naturalnego poznania. Nie wymaga również nieustannego odczuwania religijnego entuzjazmu. Człowiek może naprawdę wierzyć, nawet jeśli przeżywa duchową oschłość, zmęczenie, cierpienie lub trudności emocjonalne. Istotą wiary nie jest intensywność religijnych wzruszeń, lecz trwanie przy Bogu, który objawił się w Jezusie Chrystusie.
Nawrócenie jest natomiast przemianą sposobu myślenia, wartościowania i postępowania. Oznacza odwrócenie się od grzechu i zwrócenie się ku Bogu. Nie sprowadza się do chwilowego poczucia winy, lęku przed karą lub emocjonalnego postanowienia poprawy. Jest procesem obejmującym całą osobę, jej rozum, wolę, sumienie, relacje i codzienne wybory. Człowiek nawracający się uznaje własną grzeszność, żałuje popełnionego zła, prosi o przebaczenie i podejmuje wysiłek naprawienia wyrządzonych krzywd. Stopniowo uczy się przedkładać wolę Boga nad własne nieuporządkowane pragnienia. Nawrócenie nie kończy się na jednym przełomowym doświadczeniu religijnym. Jest zadaniem całego życia, ponieważ człowiek przez całe życie potrzebuje oczyszczenia, wzrostu w miłości i coraz głębszej współpracy z łaską.
W katolickim rozumieniu wiara i nawrócenie są nierozerwalnie związane z sakramentami ustanowionymi przez Chrystusa. Podstawową bramą życia chrześcijańskiego jest chrzest święty, w którym człowiek zostaje uwolniony od grzechu pierworodnego i wszystkich grzechów osobistych, jeśli je popełnił, otrzymuje łaskę uświęcającą, staje się przybranym dzieckiem Bożym, zostaje wszczepiony w Chrystusa i włączony do Kościoła. Chrzest nie jest jedynie publicznym symbolem przynależności religijnej ani obrzędem wyrażającym ludzką decyzję. Według nauki katolickiej jest rzeczywistym sakramentalnym działaniem Boga, który odradza człowieka do nowego życia. Dlatego Kościół udziela chrztu również niemowlętom, ponieważ zbawienie jest przede wszystkim darem łaski, a nie osiągnięciem wynikającym z dojrzałości intelektualnej.
Człowiek ochrzczony jako dziecko zostaje następnie wezwany, aby świadomie odkrywać i rozwijać otrzymany dar. Nie chodzi o zastąpienie sakramentu chrztu jakimś nowym, koniecznym aktem religijnym, ale o osobiste przyjęcie i pogłębianie życia, które rozpoczęło się przez chrzest. Dorosły katolik może po wielu latach praktyk religijnych odkryć, że dotychczas znał chrześcijaństwo przede wszystkim jako tradycję rodzinną, zbiór obowiązków lub element własnej tożsamości kulturowej. Spotkanie z kerygmatem prowadzi go wówczas do głębszego zrozumienia, że centrum wiary jest żywy Jezus Chrystus i Jego zbawcza miłość. Takie odkrycie może stać się początkiem świadomego nawrócenia, bardziej dojrzałej modlitwy i autentycznego życia sakramentalnego.
Szczególne znaczenie ma sakrament pokuty i pojednania, w którym Chrystus przez posługę Kościoła przebacza grzechy popełnione po chrzcie. Człowiek może wielokrotnie upadać, podejmować błędne decyzje, ulegać słabościom i oddalać się od Boga. Nie oznacza to jednak, że droga powrotu została przed nim definitywnie zamknięta. Dopóki trwa ziemskie życie, człowiek może odpowiedzieć na łaskę nawrócenia. Sakrament spowiedzi jest szczególnym miejscem spotkania ludzkiej skruchy z Bożym miłosierdziem. Kapłan, działając w osobie Chrystusa i w imieniu Kościoła, udziela rozgrzeszenia, przez które Bóg odpuszcza grzechy człowiekowi należycie usposobionemu. Spowiedź nie jest więc jedynie psychologicznym wyznaniem win ani rozmową mającą przynieść emocjonalną ulgę. Jest sakramentalnym pojednaniem z Bogiem i Kościołem, zakorzenionym w zbawczej mocy śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.
Piątą zasadniczą prawdą kerygmatu jest dar Ducha Świętego, dzięki któremu zbawienie dokonane przez Jezusa Chrystusa staje się żywą rzeczywistością w człowieku. Chrześcijaństwo nie polega wyłącznie na naśladowaniu historycznej postaci Jezusa za pomocą własnego wysiłku moralnego. Chrystus zmartwychwstały i wywyższony u Ojca posyła Kościołowi Ducha Świętego, który uświęca wierzących, prowadzi ich do prawdy, rozpala miłość Bożą w ich sercach i uzdalnia do nowego życia. W dzień Pięćdziesiątnicy Duch Święty zstąpił na apostołów zgromadzonych wraz z Maryją i innymi uczniami, przemieniając zalęknioną wspólnotę w odważnych świadków Ewangelii. Apostołowie, którzy wcześniej uciekali przed prześladowaniem, zaczęli publicznie głosić, że Jezus ukrzyżowany zmartwychwstał i jest Panem.
Duch Święty działa również w życiu każdego chrześcijanina. Przez łaskę uświęcającą człowiek uczestniczy w nadprzyrodzonym życiu Boga i staje się Jego przybranym dzieckiem. Duch Święty rozwija w człowieku wiarę, nadzieję i miłość, udziela swoich darów i pomaga przezwyciężać grzech. Nie oznacza to automatycznego usunięcia wszystkich problemów życiowych, słabości charakteru, chorób czy cierpień. Życie w Duchu Świętym nie jest gwarancją nieustannego dobrego samopoczucia ani nadzwyczajnych doświadczeń mistycznych. Jest przede wszystkim rzeczywistym, choć często ukrytym, działaniem Bożej łaski, która stopniowo przemienia człowieka od wewnątrz i uzdalnia go do życia zgodnego z Ewangelią.
Owocami tego działania są między innymi miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie, o których pisze święty Paweł w Liście do Galatów. Człowiek żyjący w Duchu Świętym stopniowo uczy się przebaczać, rezygnować z zemsty, opanowywać gniew, troszczyć się o słabszych, mówić prawdę, dochowywać wierności i podejmować dobro nawet wtedy, gdy wymaga ono poświęcenia. Jego życie nie staje się przez to pozbawione konfliktów czy trudności, lecz otrzymuje nowy kierunek i głębszy sens. Miłość chrześcijańska przestaje być wyłącznie wzniosłym ideałem, a staje się codziennym zadaniem realizowanym przy pomocy łaski Bożej.
Duch Święty prowadzi także człowieka do modlitwy. Modlitwa chrześcijańska nie jest jedynie recytowaniem religijnych formuł ani przedstawianiem Bogu listy próśb. Jest żywą relacją z Ojcem przez Syna w Duchu Świętym. Człowiek może przychodzić do Boga ze wszystkim, co przeżywa: z wdzięcznością, radością, lękiem, smutkiem, rozczarowaniem, poczuciem winy i pragnieniem dobra. Może prosić o pomoc w codziennych trudnościach, o przebaczenie grzechów, o zdrowie, o światło w podejmowaniu decyzji i o siłę do wytrwania w cierpieniu. Może również trwać przed Bogiem w milczeniu, adoracji i kontemplacji. W miarę duchowego dojrzewania człowiek odkrywa, że najważniejszym celem modlitwy nie jest uzyskanie od Boga określonych korzyści, lecz coraz głębsze zjednoczenie z Nim przez miłość.
W tym miejscu należy podkreślić, że Bóg nie jest narzędziem służącym do realizacji wszystkich ludzkich planów. Autentyczna wiara nie oznacza przekonania, że każda gorąca modlitwa musi doprowadzić do natychmiastowego uzdrowienia, poprawy sytuacji finansowej, rozwiązania problemów rodzinnych czy usunięcia cierpienia. Bóg wysłuchuje modlitw zgodnie ze swoją mądrością i opatrznością, ale nie zawsze w sposób, którego człowiek oczekuje. Niekiedy obdarza człowieka upragnionym dobrem, innym razem prowadzi go drogą cierpliwości, wytrwałości i przyjęcia rzeczywistości, której nie można zmienić. Wiara chrześcijańska nie zwalnia z korzystania z rozumu, wiedzy medycznej, odpowiedzialnego działania i pomocy innych ludzi. Łaska Boża nie znosi natury, lecz ją uzdrawia, wspiera i doskonali.
Szóstą ważną prawdą kerygmatu jest to, że zbawienie ma wymiar zarówno osobisty, jak i wspólnotowy. Jezus Chrystus nie przyszedł jedynie po to, aby poszczególni ludzie prowadzili prywatne życie religijne niezależnie od siebie. Powołał apostołów, zgromadził wokół siebie uczniów i ustanowił Kościół, który jest Jego Mistycznym Ciałem, Ludem Bożym i powszechnym sakramentem zbawienia. Kościół nie jest jedynie organizacją społeczną, instytucją administracyjną lub wspólnotą ludzi podzielających podobne przekonania religijne. Jest wspólnotą ustanowioną przez Chrystusa, ożywianą przez Ducha Świętego i wyposażoną w środki łaski, przede wszystkim słowo Boże i sakramenty.
Przynależność do Kościoła oznacza udział w życiu wspólnoty wierzących, która przekazuje wiarę apostolską, sprawuje liturgię, głosi Ewangelię i prowadzi dzieła miłosierdzia. Kościół jest zarazem święty dzięki Chrystusowi, który jest jego Głową, i stale potrzebujący oczyszczenia ze względu na grzeszność swoich członków. Historia Kościoła zna wielkich świętych, męczenników, mistyków, misjonarzy i ludzi heroicznej miłości, ale zna również ludzkie grzechy, nadużycia, zgorszenia i niewierności. Rzeczywistości tych nie wolno utożsamiać. Grzechy członków Kościoła wymagają prawdy, sprawiedliwości, naprawienia krzywd i nawrócenia, lecz nie unieważniają zbawczego dzieła Chrystusa ani świętości łaski, której Kościół jest sługą.
Centralnym wydarzeniem życia Kościoła jest Eucharystia, w której Chrystus staje się rzeczywiście obecny pod postaciami chleba i wina, a Jego jedyna ofiara krzyżowa zostaje sakramentalnie uobecniona. Msza Święta nie jest jedynie pamiątkowym spotkaniem ani symbolicznym przypomnieniem Ostatniej Wieczerzy. Jest szczytem i źródłem życia chrześcijańskiego, ponieważ jednoczy wiernych z misterium paschalnym Chrystusa, czyli z Jego męką, śmiercią, zmartwychwstaniem i uwielbieniem. Przyjmując Komunię Świętą w stanie łaski uświęcającej i z odpowiednim usposobieniem, człowiek jednoczy się z samym Chrystusem, który staje się duchowym pokarmem na drodze do wieczności.
Eucharystia objawia niezwykłą bliskość Boga wobec człowieka. Ten sam Jezus, który narodził się w Betlejem, nauczał w Galilei, umarł na Golgocie i zmartwychwstał, pozostaje obecny w swoim Kościele w sposób sakramentalny. Człowiek nie jest więc pozostawiony sam sobie w oczekiwaniu na spotkanie z Bogiem dopiero po śmierci. Może już teraz uczestniczyć w życiu Chrystusa przez łaskę, modlitwę i sakramenty. Eucharystia jest jednocześnie zapowiedzią uczty niebieskiej, podczas której zbawieni będą uczestniczyli w doskonałej komunii z Bogiem.
Przyjęcie kerygmatu prowadzi również do odkrycia nowego znaczenia codzienności. Życie chrześcijańskie nie ogranicza się do niedzielnej Mszy Świętej, osobistej modlitwy i przestrzegania przykazań. Obejmuje wszystkie wymiary ludzkiej egzystencji. Człowiek może służyć Bogu przez uczciwą pracę, troskę o rodzinę, wychowywanie dzieci, opiekę nad chorymi, cierpliwe znoszenie trudności, odpowiedzialne korzystanie z pieniędzy, przebaczanie winowajcom i pomaganie potrzebującym. Nawet pozornie małe czyny mogą nabierać wielkiej wartości duchowej, jeśli są podejmowane z miłością i w zjednoczeniu z Chrystusem. Jezus naucza, że to, co czynimy jednemu z Jego najmniejszych braci, czynimy Jemu samemu.
Istotną częścią chrześcijańskiego życia jest przykazanie miłości Boga i bliźniego. Jezus wskazał je jako największe przykazanie, streszczające całe Prawo i Proroków. Miłość Boga oznacza uznanie Go za najwyższe dobro, oddawanie Mu należnej czci, ufność wobec Jego opatrzności i gotowość pełnienia Jego woli. Miłość bliźniego oznacza natomiast szacunek dla godności drugiej osoby, troskę o jej dobro, gotowość pomocy i przebaczenia. Chrześcijaństwo idzie przy tym dalej niż zwykła zasada wzajemności. Jezus wzywa swoich uczniów także do miłości nieprzyjaciół i modlitwy za prześladowców. Nie oznacza to zgody na niesprawiedliwość ani rezygnacji z ochrony własnej godności, lecz odrzucenie nienawiści jako zasady postępowania.
Człowiek, który naprawdę przyjął Ewangelię, powinien stopniowo stawać się bardziej miłosierny, cierpliwy, prawdomówny, odpowiedzialny i wrażliwy na cierpienie innych. Nie chodzi o osiągnięcie natychmiastowej doskonałości moralnej. Świętość jest procesem, w którym człowiek współpracuje z łaską i stopniowo upodabnia się do Chrystusa. Upadki i słabości nie muszą przekreślać tej drogi, jeżeli prowadzą do pokory, skruchy i ponownego zwrócenia się ku Bogu. Zarazem autentyczna wiara nie może być obojętna wobec sprawiedliwości, prawdy i konkretnych obowiązków moralnych. Chrześcijańska miłość musi wyrażać się w czynach, ponieważ wiara pozbawiona uczynków jest martwa.
Kerygmat ma także zasadnicze znaczenie dla sposobu rozumienia ludzkiego cierpienia. Chrześcijaństwo nie naucza, że wszystkie nieszczęścia są bezpośrednią karą za popełnione grzechy ani że choroba świadczy o szczególnej winie czy braku wiary. Jezus wielokrotnie sprzeciwiał się uproszczonemu łączeniu osobistego cierpienia z osobistą grzesznością. Cierpienie pozostaje tajemnicą, której nie sposób w pełni wyjaśnić za pomocą prostych religijnych formuł. Wiara objawia jednak, że Bóg nie jest obojętny wobec ludzkiego bólu. W Jezusie Chrystusie sam wszedł w doświadczenie cierpienia, opuszczenia, niesprawiedliwości i śmierci. Ukrzyżowany Chrystus jest szczególnie bliski ludziom cierpiącym, ponieważ zna ludzką słabość i doświadczenie bólu.
Nie oznacza to, że cierpienia należy poszukiwać albo że jest ono samo w sobie dobrem. Człowiek ma prawo i obowiązek, stosownie do okoliczności, przeciwdziałać cierpieniu, korzystać z leczenia, szukać pomocy i usuwać przyczyny krzywdy. W sytuacjach, w których cierpienia nie można uniknąć, może ono jednak zostać przeżyte w zjednoczeniu z Chrystusem i stać się przestrzenią wzrastania w cierpliwości, ufności i miłości. Nie każde cierpienie prowadzi automatycznie do duchowego rozwoju, ale łaska Boża może przemieniać nawet najbardziej bolesne doświadczenia w okazję do pogłębienia relacji z Bogiem.
Szczególną nadzieją chrześcijaństwa jest obietnica życia wiecznego. Człowiek został stworzony do komunii z Bogiem, a życie doczesne jest czasem pielgrzymowania ku temu ostatecznemu celowi. Śmierć kończy ziemski okres podejmowania zasadniczych decyzji dotyczących naszego stosunku do Boga. Kościół naucza, że po śmierci człowiek podlega sądowi szczegółowemu, w którym jego życie zostaje osądzone w świetle prawdy i miłości Bożej. Ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem oraz są całkowicie oczyszczeni, osiągają niebo. Ci, którzy umierają w łasce Bożej, lecz potrzebują jeszcze oczyszczenia, przechodzą przez czyściec. Ci natomiast, którzy do końca świadomie i dobrowolnie odrzucają Boga i Jego miłość, sami wykluczają się z komunii z Nim, co stanowi istotę piekła. Kościół naucza o rzeczywistej możliwości wiecznego potępienia, ale nie upoważnia to człowieka do samodzielnego orzekania, jaki jest ostateczny los konkretnych zmarłych osób.
Perspektywa życia wiecznego nie powinna prowadzić chrześcijanina do pogardy wobec ziemskiego świata. Przeciwnie, nadzieja zmartwychwstania nadaje szczególną wagę obecnemu życiu, ponieważ ludzkie decyzje, czyny miłości i postawa wobec Boga mają znaczenie sięgające wieczności. Jednocześnie uwalnia człowieka od przekonania, że musi za wszelką cenę osiągnąć pełnię szczęścia w doczesności. Bogactwo, zdrowie, sukces, sława i wszelkie dobra ziemskie są ograniczone. Człowiek może z nich odpowiedzialnie korzystać, ale nie powinien czynić z nich swojego ostatecznego celu. Tylko Bóg jest dobrem nieskończonym, które potrafi w pełni nasycić ludzkie serce.
W chrześcijańskiej nadziei niezwykle ważna jest również prawda o powtórnym przyjściu Jezusa Chrystusa. Kościół oczekuje Paruzji, czyli chwalebnego powrotu Pana, kiedy historia świata osiągnie swoje ostateczne wypełnienie, nastąpi zmartwychwstanie umarłych i sąd ostateczny. Bóg objawi wtedy pełnię swojej sprawiedliwości i miłosierdzia, a zbawieni będą uczestniczyć w odnowionym stworzeniu, określanym przez Pismo Święte mianem nowego nieba i nowej ziemi. Chrześcijanin nie zna dnia ani godziny tego wydarzenia i nie powinien próbować wyznaczać jego dat na podstawie prywatnych przepowiedni, spekulacji lub interpretacji bieżących wydarzeń. Powinien natomiast żyć w gotowości, która wyraża się w wierze, nadziei, miłości i wierności codziennym obowiązkom.
W tym miejscu staje się jasne, że kerygmat nie jest tylko informacją o odległych wydarzeniach religijnych. Jest osobistym wezwaniem skierowanym do każdego człowieka żyjącego tu i teraz. Jezus Chrystus nie jest dla chrześcijan wyłącznie postacią historyczną ani bohaterem dawnych opowieści. Jest zmartwychwstałym Panem, który żyje i działa w swoim Kościele. Człowiek może nawiązać z Nim rzeczywistą więź przez wiarę, modlitwę, sakramenty i miłość. Może powierzyć Mu swoją przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, uznać Go za swojego Zbawiciela i poddać swoje życie Jego panowaniu. Taka decyzja nie oznacza rezygnacji z rozumu, osobowości czy wolności. Przeciwnie, prawdziwa wolność w rozumieniu chrześcijańskim osiąga dojrzałość, gdy człowiek wybiera prawdę i dobro, a jego wola coraz pełniej współpracuje z łaską.
Przyjęcie Jezusa jako Pana oznacza uznanie, że ostatecznym kryterium ludzkiego życia nie jest własna wygoda, opinia otoczenia, sukces materialny ani chwilowe pragnienia, lecz wola Boga objawiona w Ewangelii. Jest to zgoda na to, aby Chrystus stopniowo przemieniał sposób myślenia, sumienie, relacje i hierarchię wartości. Oznacza również gotowość do porzucenia grzechu, pojednania z ludźmi, naprawienia krzywd i podjęcia życia zgodnego z przykazaniem miłości. Nie jest to jednorazowa deklaracja, po której wszystkie trudności znikają. Jest to początek i nieustannie odnawiany fundament chrześcijańskiego życia.
Wielką przeszkodą w przyjęciu kerygmatu bywa fałszywy obraz Boga. Niektórzy ludzie wyobrażają sobie Boga przede wszystkim jako surowego sędziego, który nieustannie obserwuje człowieka w poszukiwaniu błędów i czeka na okazję do ukarania go. Inni postrzegają Go jako obojętną, odległą istotę, która nie interesuje się codziennymi sprawami stworzenia. Jeszcze inni traktują Go jako gwaranta doczesnego powodzenia, od którego oczekuje się spełniania wszystkich próśb w zamian za religijne praktyki. Każdy z tych obrazów jest niepełny lub zniekształcony. Jezus Chrystus objawia Boga jako Ojca nieskończenie świętego, sprawiedliwego i miłosiernego, który sprzeciwia się grzechowi, ale kocha grzesznika i pragnie jego zbawienia.
Boża sprawiedliwość i miłosierdzie nie są przeciwieństwami. Bóg nie musi rezygnować ze sprawiedliwości, aby okazać miłosierdzie, ani z miłosierdzia, aby być sprawiedliwym. W Chrystusie objawia się jedność tych doskonałości. Miłosierdzie nie polega na uznaniu zła za dobro, ale na przebaczeniu winy i uzdolnieniu człowieka do przemiany. Sprawiedliwość natomiast przypomina, że ludzkie czyny mają rzeczywistą wagę moralną, a skrzywdzone osoby posiadają prawo do prawdy i naprawienia wyrządzonego zła. Autentyczne nawrócenie prowadzi więc nie tylko do wewnętrznego poczucia pojednania z Bogiem, ale także, na ile jest to możliwe, do konkretnych działań naprawczych wobec bliźnich.
Kerygmat jest szczególnie potrzebny ludziom, którzy utracili nadzieję na własną przemianę. Człowiek może przez wiele lat zmagać się z tymi samymi słabościami, grzechami, uzależnieniami, lękami lub trudnościami w relacjach. Może wielokrotnie podejmować postanowienia poprawy i doświadczać kolejnych upadków. Z czasem może dojść do przekonania, że jest niezdolny do dobra albo że Bóg ostatecznie go odrzucił. Tymczasem Ewangelia głosi, że łaska Boża może działać nawet w człowieku głęboko zranionym i pogubionym. Nie usuwa to automatycznie wszystkich konsekwencji przeszłych decyzji ani potrzeby długotrwałej pracy nad sobą, ale otwiera możliwość nowego początku. Człowiek nie jest ostatecznie zdefiniowany przez swoją najgorszą decyzję, największy grzech ani najbardziej bolesne doświadczenie.
Przykładem takiej przemiany jest święty Piotr, który pomimo wcześniejszych zapewnień o wierności trzykrotnie zaparł się Jezusa. Jego upadek był poważny, ale nie zakończył historii jego powołania. Po zmartwychwstaniu Chrystus ponownie powierzył mu misję pasterską, pytając trzykrotnie o miłość. Piotr nie został powołany dlatego, że nigdy nie okazał słabości, lecz dlatego, że Chrystus obdarzył go łaską i pozwolił mu podjąć na nowo zadanie apostolskie. Równie wymowna jest historia świętego Pawła, który początkowo prześladował uczniów Jezusa, a po spotkaniu ze Zmartwychwstałym stał się jednym z największych głosicieli Ewangelii. Historie te pokazują, że spotkanie z Chrystusem może radykalnie zmienić kierunek ludzkiego życia.
Jednocześnie kerygmat nie sprowadza się do obietnicy emocjonalnej ulgi ani do zapewnienia, że od chwili nawrócenia człowiek przestanie cierpieć. Jezus wzywa swoich uczniów do codziennego brania krzyża i naśladowania Go. Oznacza to, że chrześcijaństwo obejmuje również doświadczenie wyrzeczenia, walki z grzechem, cierpliwości i wierności pośród trudności. Uczeń Chrystusa nie jest zwolniony z ludzkiej kruchości, ale otrzymuje możliwość przeżywania jej w perspektywie zbawienia. Nawet wtedy, gdy człowiek nie odczuwa Bożej obecności, może trwać w wierze i zwracać się do Boga z prostą modlitwą: „Panie, wierzę, zaradź memu niedowiarstwu”.
Ważnym wymiarem kerygmatu jest także odkrycie, że życie chrześcijańskie jest odpowiedzią wdzięczności, a nie próbą zasłużenia na to, aby Bóg wreszcie zaczął człowieka kochać. Bóg pierwszy umiłował człowieka, pierwszy wyszedł mu naprzeciw, pierwszy ofiarował mu łaskę zbawienia w Chrystusie. Dobre uczynki, modlitwa, praktyki religijne, asceza i moralny wysiłek nie mają więc na celu zmuszenia Boga do miłości. Są odpowiedzią na miłość już objawioną i udzieloną. Nie oznacza to, że ludzkie czyny są obojętne dla zbawienia. Przeciwnie, wiara działająca przez miłość oraz współpraca z łaską należą do istoty życia chrześcijańskiego. Należy jednak zachować właściwy porządek: najpierw jest Boża inicjatywa, następnie ludzka odpowiedź wspierana przez łaskę.
W ten sposób człowiek zostaje wyprowadzony z dwóch przeciwstawnych błędów duchowych. Pierwszym jest rozpacz, czyli przekonanie, że jego grzechy są tak wielkie, iż Bóg nie może lub nie chce mu przebaczyć. Drugim jest zuchwała ufność, czyli przekonanie, że Boże miłosierdzie pozwala bez konsekwencji trwać w świadomym grzechu i odkładać nawrócenie. Autentyczna chrześcijańska nadzieja odrzuca oba te błędy. Człowiek ufa nieskończonemu miłosierdziu Boga, ale jednocześnie traktuje poważnie wezwanie do przemiany życia. Nie polega ani wyłącznie na sobie, ani na biernym oczekiwaniu, że Bóg dokona wszystkiego bez jego współpracy.
Kerygmat prowadzi ostatecznie do odkrycia najgłębszego sensu ludzkiego istnienia. Człowiek nie został stworzony po to, aby bez końca gromadzić dobra materialne, zdobywać uznanie, unikać cierpienia lub zaspokajać kolejne pragnienia. Został stworzony do miłości, której źródłem i ostatecznym spełnieniem jest Bóg. Wszystko, co dobre w ludzkim życiu, może stać się drogą prowadzącą do Niego, jeżeli zostaje właściwie uporządkowane. Miłość małżeńska, rodzicielska, przyjacielska, troska o ubogich, uczciwa praca, poznawanie prawdy, tworzenie piękna i służba społeczeństwu mogą być miejscami realizacji chrześcijańskiego powołania. Bóg nie konkuruje z autentycznym dobrem stworzenia, lecz jest jego źródłem i ostatecznym celem.
W centrum tego wszystkiego pozostaje Jezus Chrystus. To On objawia Ojca, zbawia człowieka przez swoją Paschę, udziela Ducha Świętego, gromadzi Kościół i prowadzi swoich uczniów do życia wiecznego. Chrześcijaństwo bez Chrystusa utraciłoby swoją istotę. Nie wystarczyłaby sama etyka, religijna tradycja, liturgia rozumiana wyłącznie jako ceremoniał ani najbardziej rozbudowana refleksja teologiczna. Wszystkie te rzeczy odnajdują właściwy sens dopiero w odniesieniu do żywego Boga, który objawił się i dokonał zbawienia w swoim Synu.
Dlatego podstawowy kerygmat katolicki można wyrazić jako jedno wielkie orędzie nadziei: Bóg stworzył cię z miłości i powołał do wiecznego szczęścia ze sobą. Grzech zranił ludzką naturę i oddalił człowieka od Boga, ale Bóg nie pozostawił ludzkości w niewoli grzechu i śmierci. Posłał swojego Syna, Jezusa Chrystusa, który stał się człowiekiem, oddał za nas życie na krzyżu i prawdziwie zmartwychwstał. Przez Chrystusa Bóg ofiarowuje ci przebaczenie grzechów, pojednanie ze sobą i uczestnictwo w swoim życiu. Zaprasza cię, abyś odpowiedział wiarą, nawróceniem, przyjęciem łaski sakramentów i codziennym naśladowaniem Jezusa. Udziela ci Ducha Świętego, abyś mógł wzrastać w świętości, miłości i nadziei. Prowadzi cię we wspólnocie Kościoła ku ostatecznemu spotkaniu z Nim w życiu wiecznym.
Człowiek, który usłyszał to orędzie, staje wobec pytania o własną odpowiedź. Nie jest to jedynie pytanie o przynależność do określonej tradycji religijnej ani o znajomość katechizmowych definicji. Jest to pytanie o to, czy człowiek pragnie zaufać Bogu, uznać Jezusa Chrystusa za swojego Pana i Zbawiciela oraz pozwolić, by Jego łaska przemieniała życie. Odpowiedź ta może rodzić się stopniowo, dojrzewać przez wiele lat, przechodzić przez kryzysy i okresy duchowej ciemności. Nie musi być związana z nadzwyczajnym doświadczeniem ani silnym wzruszeniem. Może wyrazić się w prostej, szczerej decyzji serca, w powrocie do modlitwy, w przystąpieniu do sakramentu pojednania, w uczestnictwie w Eucharystii, w naprawieniu wyrządzonej krzywdy albo w podjęciu codziennego życia zgodnego z Ewangelią.
Ostatecznie kerygmat katolicki nie głosi, że człowiek ma samodzielnie wspiąć się do Boga dzięki doskonałości własnych wysiłków. Głosi coś znacznie bardziej niezwykłego: sam Bóg wyszedł człowiekowi naprzeciw, zstąpił ku niemu w Jezusie Chrystusie, odkupił go przez krzyż i zmartwychwstanie oraz otworzył przed nim drogę do uczestnictwa w swoim wiecznym życiu. Jest to dobra nowina nie tylko dla ludzi sprawiedliwych i pobożnych, ale również dla grzeszników, zagubionych, cierpiących, wątpiących i tych, którzy z różnych powodów utracili nadzieję. Nikt nie może zbawić się sam, ale każdy jest zaproszony do przyjęcia zbawienia ofiarowanego przez Chrystusa.
Najgłębszym przesłaniem kerygmatu jest zatem nie lęk, lecz nadzieja; nie rozpacz z powodu grzechu, lecz ufność w moc odkupienia; nie przekonanie o samowystarczalności człowieka, lecz otwarcie na łaskę; nie zamknięcie w przemijającym świecie, lecz perspektywa wieczności. Bóg jest miłością, Jezus Chrystus jest jedynym Zbawicielem, Duch Święty jest źródłem nowego życia, a człowiek został powołany do świętości i nieprzemijającej komunii z Trójcą Przenajświętszą. W tej prawdzie zawiera się fundament katolickiej wiary, źródło chrześcijańskiej nadziei i ostateczny sens całej drogi człowieka od stworzenia aż po wieczne zjednoczenie z Bogiem.
Jezus Chrystus umarł i zmartwychwstał dla naszego zbawienia. On żyje, kocha człowieka, wzywa go do nawrócenia i zaprasza do życia wiecznego. To właśnie jest serce Ewangelii i podstawowy kerygmat Kościoła katolickiego.